POPCORN

جلوی مانیتور نشستم، یه گوجه سبز انداختم گوشه ی لوپم و همینطور که قرچ قرچ می کردم و رشید بهبودف گوش می دادم! به این فکر کردم که چی بنویسم.

یاد مجنون و لیلی های دانشگاه افتادم. حتما متوجه منظورم میشید. بعضی از این مجنون و لیلی ها سوژه ی صحبت های من و دوستان هستند. دیدم من که انقدر فوضولم(شما بخوانید کنجکاو) و حواسم به همه ی کاراشون هست، چرا ماجراهاشون رو اینجا ننویسم. هم به عنوان خاطره برای خودم می مونه و هم شما می خونید و لذت می برید.

پس از این پس در این مکان بخوانید حکایت های مجانین و لیالی را.