خوشحالم که بعد از صد سال!! این وردپرس درو روی ما باز کرد!

دلم تنگ شده بود برای اینجا!

روزی که پست هیچ وبلاگی رو نباید باور کنی!

_ ببین یه خرده تو دستت نگه دار بعد بنداز بالا تو هوا میترکه خیلی باحاله
جوگیر شدیم زیادی نگه داشتیم به بالا انداختن نرسید.

یه چیز جالب! من یادم رفت مثل بقیه سالگرد وبلاگو جشن! بگیرم و از این لوس بازیا. اولین پست وبلاگ 8 مارس 2008 بوده و امروز 16 مارس 2009 است. حالا اشکالی هم ندارد. خودش چیه که سالگردش چی باشه!

در هر صورت کلا مبارکه!!

همینجوری: تو این یه سال 65 تا پست داشتم. یعنی به طور متوسط تقریبا 1.35 پست در هفته. نه که به کیفیت اهمیتی نمیدم. گفتم یه چیزی در مورد کمیت نوشته باشم به اطلاعاتتون اضافه شه.

معلمی و استادی جایگاه بالایی دارد. معلم از نظر من کسی است که قلب بزرگ و روح بخشنده ای دارد. سخاوتمند است. خساست نمیکند تو یاد دادن. مهربان است حتی وقتی که اخم دارد و تنبیه می کند. معلم برای من یه کسی شبیه خداست. ازش می ترسم در حالی که عاشقشم. کسی که این ویژگی ها رو نداره نباید کرسی استادی رو اشغال کنه و اگه اشغال کرد هر کسی که تو این مسیر سهمی داشته مقصر است و باید جواب بده. کسی که با روح و روان دانشجو بازی می کند. کسی که عقده های روحی و روانی شو با ازار و اذیت جوون از همه جا بی خبر خالی می کنه. کسی به شاگردش به چشم عامل بدبختی هاش نگاه می کنه معلم نیست. استاد نیست. شایسته ی همچین عنوانی نیست. یک دیوونه ی مفلوک است که باید بهش کمک کرد اما نه با کرسی استادی! اون مثل همه ادمای شبیه خودش محتاج کمک یک دکتر است.

یا استادی که به خودش اجازه می دهد چون عصبانی است تو گوش دانشجو بزند و بعد هم علنی و بی ترس و واهمه بگه که من پشتم گرم است برو به هر کی که می خوای شکایت کن، ایا شایسته است که تو محیطی مثل دانشگاه پا بذاره؟

پشتش به کی گرم است؟ اون ادم؟! و همه کسایی که پشتش بهشون گرم است باید جواب بدن و باید برای همیشه با یه مجوز لغو شده بشینن کنج خونه تا موهاشون مثل دندوناشون سفید بشه برای عبرت سایرین.

استاد بزرگ است. والا است. قابل احترام است. به شرطی که بزرگی های یه استاد واقعی رو داشته باشد. وگرنه هر خری که بارش کتاب باشد اسمش استاد و قابل احترام نیست.

من همه ی اون دیوونه های مفلوکی رو که به اسم معلم و استاد ناخن به تخته ی روحم کشیدن رو میبخشم. نه به خاطر اونا. به خاطر خودم. چون نمی خوام کینه و عقده و نفرت تو دلم اون قدر بزرگ بشه که نتونم حقیقتو ببینم که یه روزی بشم یه دیوونه ی مفلوک دیگه.

می بخشمتون!

دست و پام که حرکت نمیکنه میره رو stand by !

“با سلام.
خانم سعیدی خیلی زشته که آدم روزای اولی که میاد تو وردپرس، بخاطر اینکه دیگران اونو بهتر بشناسن از وبلاگ های شناخته شده ای برای افزایش پیج رنک و بالا بردن آمار تبادل لینک کنه و بعد که کمی جا افتاد لینک اونطرف رو برداره.
جداً زشته خانم سعیدی.“

پ.ن: 1- از کی تا حالا برای اپ دیت پیوندهامون باید همه پرسی برگزار کنیم؟

2- یادم نمیاد برای گذاشتن پیوندی از کسی اجازه گرفته باشم که برای برداشتنش اجازه بگیرم.

3- یادم نمیاد از کسی خواسته باشم بهم لینک بده! تا بهش لینک بدم!

4- یادم میاد که همون اوایل برات کامنت گذاشتم که با اصل موضوع تبادل لینک مشکل دارم و هیچ وقت این کارو نمیکنم و نکردم. اگه حافظه ات یاری نمیکند اشکالی نداره! مال سن و ساله!

5- وبلاگ من متعلق به منه. برای همه چیزش خودم تصمیم میگیرم. از کسی هم اجازه نمیگیرم. به کسی لینک میدم که وبلاگشو می خونم و دوست دارم. هر کسی که دیگه اپ نکنه یا به هر دلیلی من دیگه نخونمش لینکشو حذف می کنم. از اونجایی که وقت و پول اضافی ندارم، وبلاگ ها رو از طریق فید دنبال می کنم. محض اطلاع از وقتی وبلاگ شما قی*لتر شد من دیگه فید مطالبتونو دریافت نکردم. وبلاگ جدیدتون هم فید ناقص داره. در نتیجه هر دو وبلاگتونو از ریدر خودم و پیوندهای اینجا حذف کردم.

6- نیازی به توضیح نبود. نمی خواستم اصلا اهمیت بدم. ولی این بهانه ای بود که باز بگم کل این مسئله ی تبادل لینک به نظرم مضحک، مسخره و تاسف اوره! هیچ وقت از کسی نخواستم بهم لینک بده و هیچ وقت به کسی اعلام نکردم که بهت لینک دادم. به هر کی که خواستم لینک دادم. یا اون وبلاگ واقعا وبلاگ خوبی بوده یا من از نویسنده اش خوشم میومده یا نویسنده اش دوستم بوده یا لینک وبلاگمو تو وبلاگش دیدم احساساتم قلنبه شده یا اصلا به هر دلیلی عشقم کشیده به این ادم لینک بدم. روشنه؟ در نتیجه از همین جا اعلام می کنم هر کی تو رودر بایستی اینکه بهش لینک دادم و یا با تصور تبادل لینک بهم لینک داده میتونه همین الان بره لینک وبلاگمو برداره. مطمئن باشید به سن و سالم نگاه میکنم، یه کمی فکر میکنم، براتون کامنت بد و بیراه نمیذارم و تا وقتی وبلاگتونو میخونم پیوندتونو نگه میدارم.

بیا پیشم.. پیشم باش.. بیا.. پیشم بمون…

اومد.

ضبطو خاموش کرد رفت!

یوزارسیو: اگر در هفت سال قحطی هم عزیز مصر باشم به حول و قوه الهی دور دوم سفرهای خودم رو شروع میکنم!

دلم یه ادامسی می خواد که شیرینیش هیچ وقت تموم نشه!

اگر به سن قانونی نرسیدید نخونید!

اگر مثبت هجده هستید، گواهی نامه گرفتید و رانندگی می کنید… حتما بخونید!:دی

اصولا پنج دسته ماشین هستند که موقع رانندگی نباید بهشون نزدیک شوید:

دسته اول- تاکسی، اتوبوس، مینی بوس، کامیون و … : این دسته اصولا هرجایی که بخوان دور می زنن، هر جا بخوان ترمز می کنن، ممکنه یه دفعه تصمیم بگیرن از لاین یک به صورت عرضی بیان لاین چهار، حتی اگه دیدید که توی اتوبان یکیشون داره در جهت مخالفتون میاد اصلا تعجب نکنید. شما همیشه باید اماده ی هرگونه حرکتی از طرف این دسته باشید. راهنما زدن برای این دسته از پسر بازی برای پیرزن ها هم ننگ اور تره! این دسته(به خصوص تاکسی ها) رو از روی زدگی ها و خوردگی هایی که همیشه در چهار جهت ماشین هست می تونید شناسایی کنید. ادعای این دسته اینه که سند خیابونای شهر به اسم اجدادشونه. خوب حقم دارن. ادم تو ملک ابا و اجدادیش هر کاری بخواد می تونه بکنه!

دسته ی دوم- وانت: علت اینکه وانت ها رو در یک دسته ی جداگانه گذاشتم اینه که واقعا برای خودشون داستانی هستند. فرقی نمی کند از شمال، جنوب، شرق یا غرب ایران باشند چون همشون مادرزادی لرند و در عالم خودشون زندگی می کنند. از نشانه های این گروه حرکت در لاین سبقت با 50 کیلومتر سرعته.(یه چیزی تو مایه های پسر خاله دادش سیا)

دسته ی سوم- پسر سوسولایی که پراید را با تصور بی ام و سوار می شن: این دسته ادعای دست فرمون دارند، لایی می کشند، صدای ضبطشون رو زیاد می کنن و تبهر خاصی تو چپ کردن و علاقه ی شدیدی به ته دره دارند.

دسته ی چهارم- موتوری ها: مهارت این دسته قدم زدن روی اعصاب سایر شهروندان است. همشون توهم گربه بودن دارند و فکر می کنن همه جا جا می شن. پیاده نیستن اما حقوق عابر پیاده رو دارن. سعی کنید بهشون نزنید چون اگه بزنید اول ماشینتون رو می خوابونن بعدم دوهفته علاف گرفتن رضایت موتوری مربوطه (شما بخوانید توافق سر قیمت) می شوید.

دسته ی پنجم- دبیرستانی های دیروز و سال صفری های امروز که هنوز مهر گواهینامه شون خشک نشده: خاموش کردن سر چهار راه، پیچیدن بدون نگاه کردن به اینه ها و اصولا نگاه نکردن به اینه ها!، چسبیدن به فرمون، گرفتن فرمون با دو دست به طوری که ساعت نه و ربع رو نشون بده!، پارک کردن در یک جای بیست متری در حالی که شصت نفر مشغول فرمون دادن هستند، زنگ زدن به باباشون برای پرسیدن جای ترمز دستی، اشتباه گرفتن پدال گاز و ترمز با هم، تصادف با ماشین شما وقتی دارید راه راستتون رو می رید و گریه کردن بعد از تصادف از نشانه های این گروهه

دسته ی اخر و ششم- همه ی کسایی که در پنج دسته ی بالا جا نمی گیرند و از شمال ، جنوب، شرق یا غرب ایران هستند اما همگی مادرزادی لرند. این دسته نشانه ی خاصی ندارند و فقط بعد از تصادف قابل شناسایی اند.

وقتی دو تا دختر مثبت هجده با دو تا کامپیوتر و یه ماشین حساب نمیتونن پنج درصد تخفیفو حساب کنن! اونقدر که بعد از ده دقیقه خودت مجبور میشی ذهنی حساب کنی بهشون بگی قبل از این که مخشون بترکه…!

از یک دوست صمیمی و قدیمی خواهشی کردم که زحمتی هم نداشت البته. بعد از یک ماه پیگیری از من و سر کار گذاشتن از اون بهش زنگ زدم تا بالاخره تکلیفمو بدونم. خیلی ریلکس و شاد و خندون برام توضیح داد که دورم زده!

به یکی از دوستان قدیمی و نه البته صمیمی زنگ زدم. کسی که تو سه سال گذشته سه بار هم ندیدمش. همون موضوع رو براش توضیح دادم. قبل از اینکه خواهشمو مطرح کنم خودش پیشنهاد داد که اون کارو برام انجام بده. اونم با کلی اصرار. اونقدر که شرمنده شدم!

کارم انجام شد در هر حال. اما اینجاست که ادم میگه: بابا صد رحمت به غریبه ها!

خدا زده پس کله ی یه بنده خدایی از هلند پاشده اومده خواستگاری دوست من. چند روز پیش با هم رفته بودن بیرون که مثلا صحبت کنن. شبش به دوستم اس ام اس دادم که:

_ خوش گذشت؟

_ bad nabood

_ لباس بدوزیم؟

_ to kolan lokht nagard, vali NA

پ.ن: از اونجایی که یک عالم از دست این دوست من در عذابند و با رفتنش نه تنها من و دیگر دوستانش بلکه یه ملت نفس راحت میکشند. شما هم در خواندن این شعار با ما همصدایی کنید بلکه خدا یه پس گردنی به این یکی هم زد و قبول کرد:

فرزانه با غر و لند

شوهر کن برو هلند!

دیشب برای اولین بار چند دوست مجازی را در دنیای واقعی دیدم. هم خوب بود هم افتضاح بود. در حقیقت افتضاح خوبی بود!

نکته ی جالب قضیه اینجاست که با بعضی از این ادما با وجود اختلافات فرهنگی و اجتماعی زیاد در دنیای مجازی بسیار صمیمی بودم یعنی اون اختلافات در دنیای مجازی مانع دوستی نمی شد. ولی در دنیای واقعی … صادقانه بگم نتونستم ارتباط برقرار کنم و صادقانه ترش اینه که اصلا نخواستم!

در هر صورت دلیل اصلی رفتن به این قرار ملاقات رفتن یکی از اون دوستان از ایران و قولی بود که داده بودم. البته در اون جمع کسانی هم بودن که بهشون می خوردم و خیلی راحت باهاشون دوست شدم و راستش اونا رو نمیدونم ولی من که ازشون خوشم اومد! برای همین هم می گم هم خوب بود و هم افتضاح!

دیشب هوا شدیدا سرد بود و من هم سرمای بدی خوردم. گلو درد و تب دارم و حال دکتر رفتن هم ندارم. الان هم در حال خوردن زشت ترین و خوشمزه ترین سوپی هستم که تا حالا دیدین و چشیدین(دستپخت مادر گرامی). همه جور سبزیجاتی توش پیدا میشه و خیلی بی رنگ و رو است. ولی من انقدر حالم بده که حتی اگه بهم بگن کپک بخوری بهت پنسیلین میرسه بی چون و چرا می خورم! اینکه خیلی خوشمزه است.:دی

پ.ن: امروز به خاطر گلودرد از صبح سایلنت بودم. سوشال خونم اومده پایین مسنجرو روشن کردم بست نشستم هر کی ان میشه خفتش می کنم که باهام چت کنه. تایتل مسنجر رو هم زدم: هم اکنون نیازمند یاری سبزتان هستیم!

سلام و خسته نباشید

چنانچه با تبادل لینک موافقید(امارم بالای 8000 است)

ما را با نام:

افسانه جومونگ ، سریال جومونگ

لینک کنید

و نام لینک خودتون را برای ما بفرستید

با آرزوی موفقیت

تا حالا با مخ خوردی زمین؟ که مثل کارتونا پیشونیت به اندازه ی یه خیار بیاد بالا؟ بعد هم کبود بشه؟ دو روز روش یخ بذاری؟ از خجالت نتونی بری بیرون؟ بعد مدام با خودت فکر کنی که همین روزاست که خون از گوشت بزنه بیرون و بمیری؟ بعد مراسمتو تجسم کنی که چقدر همه ناراحتن؟ کلی برای خودت گریه کنی؟ به کارای نکرده ات فکر کنی؟ بعد سه روز بگذره هیچ اتفاقی نیفته ضایع شی؟؟؟

برمی گردیم…!

1/4/87 : سازه های بتنی

2/4/87 : اشنایی با معماری جهان + تحویل پروژه ی اشنایی با معماری جهان + تاریخ تحلیلی صدر اسلام

3/4/87 : اندیشه اسلامی

8/4/87 : ساختمان

11/4/87 : تنظیم خانواده  +  تحقیق!

18/4/87 : طراحی معماری(ژوژمان)

19/4/87 : برداشت از بناهای تاریخی(پروژه)

15/5/87 : تحویل پروژه ی سازه های بتنی

تا شروع نکنی تموم نمیشه!

The word impossible says I’m possible

پ.ن: به نقل از یک دوست امریکایی

پ.ن1: ببخشید که زاویه دید خوب نیست. بگیر بگیر بود نمیشد رفت جلو.

پ.ن2: نتونستم همشو تو عکس نشون بدم ولی اون ور میدون هم بودن. شاید در کل حدود ده تا ماشین دور میدون بود. شایدم بیشتر!

پ.ن3: من نمی دونم این همه نیرو با گارد برای چی اونجا بود پس اظهار نظر نمی کنم.

پ.ن4: ببخشید که عکسا ادیت نشده. من دارم ساک جمع می کنم که برم سفر. خیلی عجله ای اینا رو گذاشتم که از دهن نیفته.

پ.ن5: من تا حالا این همه پلیس با هم ندیده بودم. اعتراف می کنم که ترسیده بودم و شدیدا احساس مجرم بودن داشتم.

پ.ن6: هیچی!

پ.ن7: اهان! برای دیدن سایز بزرگ عکسها روشون کلیک کنید:دی. البته تو اندازه ی واقعی اپ نکردم. با این اینترنت نفتی همینشم هنر کردم  پس ببخشید که کیفیت خوب نیست.

According to all known laws of aviation,

There is no way that a bee should be able to fly.

Its wings are too small to get its fat little body off the ground.

The bee, of course, flies anyway.

Because bees don’t care what humans think is impossible.

(Bee movie)

گزینه ی مناسب را انتخاب کنید.

….. قبرستان های ما را اباد و شهرستان های ما را ویران کرد.

الف) شاه

ب) جمهوری اسلامی ایران

ج) هردو

د) سایر موارد

پ.ن: گزینه ی ج و د رو بعدا اضافه کردم. وقتی کامنتا رو خوندم. چون اگه قرار بود بین دو تای اولی یکی رو انتخاب کنیم چیزی میشد که خودمم بهش اعتقاد ندارم. خلاصه اینکه یک بعدی بود.

از ته دل خواستم… شد!

]]> http://nooshinsaeedi.wordpress.com/2008/06/01/%d9%88%d9%82%d8%aa%db%8c-%d8%ae%d8%af%d8%a7-%d8%ad%d8%a7%d9%84-%d8%a7%d8%b3%d8%a7%d8%b3%db%8c-%d9%85%db%8c%d8%af%d9%87/feed/ 3 Strawberry http://nooshinsaeedi.wordpress.com/2008/05/31/%d8%af%d8%b9%d9%88%d8%a7-%d8%af%d8%a7%d8%b1%db%8c%d8%9f/ http://nooshinsaeedi.wordpress.com/2008/05/31/%d8%af%d8%b9%d9%88%d8%a7-%d8%af%d8%a7%d8%b1%db%8c%d8%9f/#comments Sat, 31 May 2008 07:59:35 +0000 nooshin29 http://nooshinsaeedi.wordpress.com/?p=54 ]]>

اصلا می خوام خاک بخوره!

]]> http://nooshinsaeedi.wordpress.com/2008/05/31/%d8%af%d8%b9%d9%88%d8%a7-%d8%af%d8%a7%d8%b1%db%8c%d8%9f/feed/ 4 Strawberry http://nooshinsaeedi.wordpress.com/2008/05/25/%d8%a7%d9%86%d8%aa%d8%b1%d8%a7%da%a9%d8%aa/ http://nooshinsaeedi.wordpress.com/2008/05/25/%d8%a7%d9%86%d8%aa%d8%b1%d8%a7%da%a9%d8%aa/#comments Sun, 25 May 2008 12:33:54 +0000 nooshin29 http://nooshinsaeedi.wordpress.com/?p=53 ]]>

این روزها زندگیم انتراکت است.

پ.ن: در راستای این

خون، ایثار، غیرت، خاک، ناموس، شهادت، عطش، زن، مرد، بچه، مظلومیت، شجاعت، خدا، وطن، عشق…
.
.
.

بازگرداندند خرمشهر را!

Less is more.

Less is more,

Less is more…

Less is more!

Less is more?

بدبختی چیزی نیست جز نفهمیده شدن!(همون فهمیده نشدن)

دلم یه چیزی می خواد… نمیدونم چیا… یه خوراکی جدید!

یه بنده خدایی: نوشین دقت کردی تازگیا این ماشین سقف ندارها چقدر زیاد شدن؟!

ناصر خسرو؟ فلافل؟ من؟ مگه من با تو شوخی دارم؟

اون جریانه هر پنج دقیقه یک بار بودا…. دیشب دوباره تکرار شد.

اینجاست که ادم می گه: ای خداااااااااااااااا!

مرد: وقتی دعوامون میشه چرا عصبانی نمیشی؟

زن: خودمو کنترل می کنم.

مرد: چه جوری؟

زن: توالتو می شورم.

مرد: چه ربطی داره؟

زن: اخه با مسواک تو می شورم!

خوشبختی چیزی نیست جز احساس رضایت!

شوهر خاله مرد.

مادر رفت.

املت.

املت.

املت.

پ.ن1: لطفا نپرسید چرا ناراحت نیستم.

پ.ن2: چون می دونم می پرسید می گم که من ایشون رو سر جمع دو دفعه هم ملاقات نکرده بودم. 75 سالشون بود و حدودا یک سالی بود که مریض بود.

خدای عزیز،

مادربزرگم سال پیش فوت کرد. مادرم می گوید که او پیش تو امده. لطف می کنی و این پیغام را به او بدهی؟

مادربزرگ! من درس هایم را خوب می خوانم و در مدرسه با پسری اشنا شده ام و قرار است با هم ازدواج کنیم.

با تمام عشقم

سیندی(8 ساله)

پ.ن1: ای جااااااااان!!!

پ.ن2: از کتاب خدای عزیز! نامه های بچه ها به خدا، دیوید هیلر، ترجمه اشرف رحمانی- کورش طارمی

فکر می کردیم خر داغ می کنن، نمی دونستیم بوی دماغ سوخته است!

چه حس خوبی داره…

چه حس خوبی داره وقتی بابات ازت می پرسه چرا نرفتی نمایشگاه کتاب و تو با خنده می گی چون پول نداشتم…

چه حس خوبی داره وقتی همون موقع دست تو جیبش می کنه و یه تراول صد تومنی بهت می ده و بهت می گه برو هر چی می خوای بخر!

چه حس خوبی داره…

چه حس امنیت خوبی!!!

خاطرات بوسه های داغ از لب؟؟؟؟؟

خدایی چه فکری با خودت کردی اینو سرچ کردی؟

این چه ربطی به وبلاگ من داره ایا؟

گوگل چه فکری با خودش کرده ایا؟

ایا گوگل بین این جمله و یکی از مطالب من به یک ارتباط مفهومی رسیده ایا؟

من با این شاخهای روی سرم چه کنم ایا؟

.

.

.

خداوندا همه را به راه راست هدایت بفرما… امین!

هیکلی و داش مشدی بود با یه گونی سبیل پشت لبش… جل الخالق! یعنی واقعا به خاطر این بود که سر کلاس نمیومدی؟!؟!

جلوی مانیتور نشستم، یه گوجه سبز انداختم گوشه ی لوپم و همینطور که قرچ قرچ می کردم و رشید بهبودف گوش می دادم! به این فکر کردم که چی بنویسم.

یاد مجنون و لیلی های دانشگاه افتادم. حتما متوجه منظورم میشید. بعضی از این مجنون و لیلی ها سوژه ی صحبت های من و دوستان هستند. دیدم من که انقدر فوضولم(شما بخوانید کنجکاو) و حواسم به همه ی کاراشون هست، چرا ماجراهاشون رو اینجا ننویسم. هم به عنوان خاطره برای خودم می مونه و هم شما می خونید و لذت می برید.

پس از این پس در این مکان بخوانید حکایت های مجانین و لیالی را.

وقتی یه زنبور اولین قانون کلونی رو زیر پا می ذاره و با ادما حرف می زنه!

بد نیست … ببینید!

دلم هوای بچگی رو کرده. هوای بعد از ظهر های داغ تابستون، دو چرخه سواری، خاله بازی تو الاچیق، غذا پختن ها ی دسته جمعی رو اتیش، توت خوردن از سر درخت کنج حیاط، اب بازی وقتی افتاب درست وسط اسمون بود، هفت سنگ، فاتحه خوندن برای یه گنجشک مرده، یه قل دو قل، گشت زدن های عصرانه تو حیاط، گلها، درختای سرو و کاج، عطر خوب نارنج و انجیر و پرتقال، تاب بازی، غذا دادن به گربه ها، جشن تولد های گاه و بیگاه و پفک هندی، بستنی کیم و استپ رقص.

دلم هوای اون روزا رو کرده. وقتی موقع خونه تکونی مبلا رو ردیف می کردیم برای هواپیما بازی. وقتی تو اون چهارشنبه سوریهای پر از ارامش همه جمع می شدیم برای پریدن از روی اتیش ، اش رشته می خوردیم و بعدش می رفتیم قاشق زنی و این وسط یکی ناغافل رومون اب می پاشید و ما می خندیدیم به این که هر چی تو کاسه مون بود خیس شده. وقتی اتیش می سوزوندیم و کسی هم ساز مخالف نمی زد. وقتی مهم نبود که دختری یا پسر، مهم نبود که کامپیوتر نیست و ایمیل و ایدی و وبلاگ نداری و نمیدونی همین الان اون سر دنیا چه خبره. وقتی هیچ غمی نبود.

همون موقعها که صمیمیت بود، بچگی بود، شیطنت بود، خنده بود، کشف بود، بازی بود…همه چی بازی بود.

دست به یکی کردنامون، قایم باشک بازیهامون، دعواهامون، تخیلاتمون، قهر و اشتیهامون…

دلم هوای تو رو کرده، که چقدر خوب کنارم بودی و چقدر دوستم داشتی.

دلم هوای مهربونیاتو کرده وقتی جواب خودخواهیها و بچه بازیهامو فقط با یک نگاه مهربون می دادی.

دلم داره می سوزه. چون هیچ وقت برای من بی حوصله و بد اخلاق نبودی و به خاطر گریه هام دنیا رو به هم میریختی.

دلم داره اتیش می گیره که دستتو نگرفتم وقتی که باید و هیچ وقت جبران نکردم حضور پرمحبتتو.

حالا تو کجایی؟ نمی دونم. ولی می دونم که تنهایی. درست مثل من.

دلم برات تنگ شده. برای چشمای روشنت و برای قلب مهربون و حساست. حتی برای زخمای تنت و غربت دلت. دلم برات تنگ شده.

ای کاش هیچ وقت بزرگ نمی شدم و تو بودی و همچنان می موندم تو اون بعداز ظهر های داغ تابستون، دوچرخه سواری، خاله بازی…

ای تیزخرامان!

لنگی پای من

از ناهمواری راه شما بود.

شباهت ها و تفاوت های دانشجو و گوسفند را نام ببرید و توضیح دهید.

پنج تا کتابی را که خریده بود گذاشت روی ردیف کتاب های نخونده ی قبلی. فرداش دوباره تو کتاب فروشی بود.

خوشگل خانوم عشقتو حروم نکن واسه کسی که دوست نداره… بیا بشمریم ستاره؟!؟!

بالاخره این طلسم اولین پست 87 شکست… اخیش!!!

اجازه بدید اخرین پست سال 86 را از زبان شاملوی عزیز بنویسم. (انتخاب شعر هیچ ربطی به بهار ندارد!)

مجال

بی رحمانه اندک بود و

واقعه

سخت

نامنتظر.

از بهار

حظ تماشایی نچشیدیم،

که قفس باغ را پژمرده می کند.

از افتاب و نفس

چنان بریده خواهم شد

که لب از بوسه ی ناسیراب.

برهنه

بگو برهنه به خاکم کنند

سراپا برهنه

بدان گونه که عشق را نماز می بریم،

که بی شایبه ی حجابی

با خاک

عاشقانه در امیختن می خواهم.

عید همگی مبارک!

اخرین پست 86 در وبلاگ نوروز 87 

فکر کن ساعت دوازده شب است. و تو توی اشپزخانه ای که یک کوه ظرف نشسته داره مشغول ظرف شستنی. بعد اقای پدر که به شدت خوابشون میاد و از طرفی عذاب وجدان دارند که تو را به این حال رها کنند هر پنج دقیقه یک بار میان تو اشپزخانه دور می زنند و می گویند: عزیزم تو برو بخواب من فردا صبح می شورم. و تو هم که می دانی این ظرفا باید شسته شود و اصلا هم قصد نداری از عذاب وجدان اقای پدر چیزی کم کنی هر پنج دقیقه یک بار می گی: من خوابم نمیاد(یعنی تو خوابت میاد)، این ظرفها هم باید امشب شسته شود. بعد اقای پدر می رود و پنج دقیقه بعد دوباره برمی گردد و این داستان ادامه دارد… و تو هر پنج دقیقه یک بار تو دلت می گی خیلی دلت می سوزه بیا از دستم بگیر خودت بشور!

سی دی مولویه شهرام ناظری رو میذارم تو ضبط. صداشو زیاد می کنم. تو دلم می خندم به کسایی که به خاطر گوش دادنش مسخره ام می کنند و براشون افسوس می خورم که چه لذت عظیمی رو به خاطر گوش ندادنش از دست می دهند.

از بچگی عاشق کارتونای Walt Disney بودم. هنوزم که هنوزه لذت بخش ترین و خاطره انگیز ترین کارتونا برام کارتونای Walt Disney است.

اگه شما هم مثل من اعتقاد دارین که تو انتخاب سوژه هاش شاهکاره، کارتون RATATOUILLE را از دست ندید!

داستان موشی که بهترین اشپز فرانسه میشود!!! توجه کنین: موش

موجودی که وجودش تو اشپزخانه همیشه به معنی فاجعه است.

البته که این خبر جدید و دست اول نیست. ولی من این کارتونو دو روز پیش خریدم و تا امروز سه بار دیدمش. این پست رو هم برای کسایی نوشتم که مثل خودم خیلی دنبال دست اول ها نیستند!

نوشتن تو یه وبلاگ گروهی تجربه ای بود که من نداشتم. و حالا که به همت دکتر مزیدی عزیز تجربه اش کردم باید بگم که حس خیلی خوبی داره!

وبلاگ نوروز87

پست من

من بهار تهرانو دوست دارم. من خلوتی تهرانو تو عید دوست دارم. من دوست دارم سال تحویل تهران باشم. من می خوام تعطیلات با دوستام باشم. من نمی تونم پانزده روز از کامپیوتر جدا بشم. من برای عید یک عالم برنامه دارم. ولی…

حکم اینه که بریم خونه ی شمال!!!

پست من در وبلاگ نوروز87 در همین رابطه

گاهی وقتا چیزهای خیلی کوچیک می تونن بهانه های بزرگی برای شادی باشن.

مثل فنجون جدیدی که من امروز بعد از ظهر برای خودم خریدم. فقط مال خودم!

خوب به سلامتی ما هم رفتیم رای دادیم. انگشتانمون را رنگی کردیم. اسم کاندیداها را نوشتیم. شماره پلاکشون هم جلوشون نوشتیم! حضور پرشور؟! مردم را هم دیدیم. خلاصه یک ساعتی وقتمون را گرفت. می دونید که تو این مملکت وقت طلاست. و اصلا چه کاری مهمتر از رای دادن؟! الان هم از احساس حضور در صحنه و مشارکت در تعیین سرنوشت ملت دارم خفه می شوم. یکی بیاد منو جمع کنه!

 مرتبط:

خوداموز شرکت در انتخابات 

باز کردن وبلاگ با اسم واقعی حماقت است! (با عرض معذرت از وبلاگ نویسان محترم)

پ.ن:مثل این که برای خواننده ها سوءتفاهم پیش امده. منظورم از حماقت این نیست که اسم واقعی من می تواند مشکلی برای من پیش بیاورد یا من را توی دردسر بندازد. منظور من این است که چون ممکن است کسی که من را می شناسد این وبلاگ را بخواند و از روی اسم و نشانه ها متوجه بشود که وبلاگ متعلق به من است، من ناخوداگاه موقع نوشتن دچار خودسانسوری می شوم و این اون چیزیه که منو ناراحت می کنه. سانسور کردن خودم!

ترس های بچگی همیشه با ادم می مانند. مثل ترسی که من توی تاریکی امشب از لولوهای زمان بچگی داشتم!

پ.ن: تاریکی مربوطه به علت برق رفتگی (شما بخوانید قطعی برق) بود.

]]> http://nooshinsaeedi.wordpress.com/2008/03/13/%d8%aa%d8%b1%d8%b3/feed/ 1 Strawberry